وی افزود: بسیاری از رفتارهای پرخاشگرانه کودکان زمانی شکل میگیرد که آنها در بیان خواستهها، ناراحتیها و نیازهای خود با مشکل مواجه هستند. ناکامی، احساس نادیده گرفتهشدن، محدودیت در برقراری ارتباط و قرار گرفتن در موقعیتهای دشوار میتواند زمینه بروز خشم را فراهم کند.
خوشرو با اشاره به نقش والدین در آموزش مهارتهای کنترل هیجان بیان کرد: یکی از مهمترین اقدامات خانواده، ایجاد فضایی است که کودک بتواند بدون ترس درباره احساسات خود صحبت کند. وقتی والدین به کودک کمک میکنند احساسش را نامگذاری و درباره علت آن صحبت کند، زمینه برای شناخت بهتر هیجانات و کنترل واکنشها فراهم میشود.
این کارشناس روانشناسی ادامه داد: کودک باید یاد بگیرد که میان احساس خشم و رفتار ناشی از خشم تفاوت وجود دارد. عصبانی شدن طبیعی است، اما فریاد زدن، آسیب زدن به خود یا دیگران و رفتارهای پرخاشگرانه راه مناسبی برای بیان این احساس نیست. والدین میتوانند به جای برخورد تنبیهی، روشهای سالم ابراز ناراحتی را به فرزندان آموزش دهند.
وی همچنین بر اهمیت تمرینهای آرامسازی تأکید کرد و گفت: تنفس عمیق، آرامسازی عضلات و ایجاد وقفه کوتاه هنگام عصبانیت از جمله مهارتهایی است که میتوان از سنین پایین به کودکان آموزش داد. این تمرینها اگر در قالب بازی و فعالیتهای متناسب با سن کودک ارائه شوند، تأثیر بیشتری خواهند داشت.
خوشرو خاطرنشان کرد: آموزش مهارتهای کنترل خشم نباید تنها در زمان عصبانیت کودک انجام شود. این مهارتها باید در شرایط عادی نیز تمرین شوند تا کودک در موقعیتهای پراسترس بتواند از آنها استفاده کند. استمرار در آموزش، مهمتر از واکنشهای مقطعی والدین است.
وی نقش محیط خانواده را در شکلگیری رفتارهای هیجانی کودکان مهم دانست و افزود: کودکان بخش قابل توجهی از رفتارهای خود را از محیط اطراف یاد میگیرند. بنابراین نحوه برخورد والدین با اختلافات، عصبانیت و مشکلات روزمره میتواند بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم بر شیوه واکنش کودک اثر بگذارد.
این کارشناس روانشناسی ادامه داد: فراهم کردن محیطی امن، آرام و حمایتگر در کنار مشارکت دادن کودکان در فعالیتهای گروهی و اجتماعی میتواند به تقویت مهارتهای ارتباطی و شناخت بهتر احساسات کمک کند. کودک هرچه فرصت بیشتری برای تجربه و تمرین تعامل سالم داشته باشد، آمادگی بیشتری برای مدیریت هیجانات خود پیدا خواهد کرد.
خوشرو در پایان گفت: هدف از آموزش کنترل خشم، حذف یا سرکوب احساسات کودک نیست؛ بلکه باید به او کمک کرد احساسات خود را بشناسد، علت آنها را درک کند و برای بیانشان راههای سالمی پیدا کند. این آموزش مستمر میتواند در شکلگیری شخصیت متعادل، افزایش اعتمادبهنفس و کاهش رفتارهای خشونتآمیز در سالهای آینده نقش مؤثری داشته باشد.
انتهای خبر/





































