سوخت؛ میان معیشت مردم و منافع ملی
وی با بیان اینکه درباره موضوع سوخت دو نگاه متفاوت وجود دارد، افزود: برخی معتقدند به دلیل خشکسالی، نبود کشاورزی و دامداری، سوخت به منبع درآمد مردم سیستان تبدیل شده و جایگزین فعالیتهای اقتصادی از دسترفته است. در مقابل، عدهای نیز این منابع را متعلق به کشور دانسته و معتقدند نباید سرمایههای ملی از این طریق از بین برود.
امامجمعه بنجار ادامه داد: باید بررسی شود که میان این دو نگاه، کدام رویکرد صحیحتر است؛ زیرا نه تأیید کامل این موضوع درست است و نه مخالفت مطلق با آن. بررسیهای میدانی نیز نشان میدهد که آثار این مسئله در بخشهای مختلف منطقه قابل مشاهده است.
اربابی با اشاره به بازدیدهای خود از واحدهای تولیدی گفت: در شهرکهای صنعتی که باید محل اشتغال و تولید باشند، در بسیاری از موارد مهمترین دغدغه فعالان، موضوع سوخت و کسب درآمد از آن است، نه فعالیت مؤثر تولیدی.
وی افزود: در بازدید از شهرک صنعتی بنجار که عملاً شهرک صنعتی مشترک زابل و بنجار محسوب میشود، تقریباً تنها موضوع مطرحشده، سوخت بود؛ آن هم نه برای تولید، بلکه برای فروش.
امامجمعه بنجار با بیان اینکه این وضعیت در بخش کشاورزی نیز دیده میشود، اظهار کرد: هنگام بازدید از گلخانهها نیز همین مسئله مشاهده میشود؛ در حالی که گلخانه باید محل تولید، تأمین نیاز منطقه و حتی صادرات باشد، اما در برخی موارد موضوع سوخت بر ظرفیت تولیدی غلبه کرده است.
وی ادامه داد: این شرایط در حوزه ماشینآلات سنگین، تراکتورها و سایر وسایل نقلیه نیز وجود دارد و به بخشهای مختلف سرایت کرده است.
گلایه مردم از کاهش سهمیههای سوخت
اربابی با اشاره به مشکلات مردم در تأمین سوخت بیان کرد: مردم منطقه نسبت به کاهش سهمیه کارتهای سوخت خود حق اعتراض دارند؛ چراکه با وجود گستردگی استان، تعداد جایگاههای فعال سیانجی بسیار محدود بوده و پاسخگوی نیاز مردم نیست. همچنین طی کردن مسیر شمال تا جنوب استان حدود ۱۱ تا ۱۲ ساعت زمان نیاز دارد و مصرف سوخت در این شرایط اجتنابناپذیر است.
وی یکی دیگر از پیامدهای این مسئله را تأثیر بر گردشگری دانست و گفت: اگر قرار است سیستان به قطب گردشگری تبدیل شود، گردشگر نباید دغدغه تأمین سوخت داشته باشد. در حالی که در بسیاری از مناطق کشور این موضوع اصلاً مسئله محسوب نمیشود.
امامجمعه بنجار با اشاره به ظرفیتهای تاریخی منطقه افزود: سیستان از ظرفیت ارزشمندی همچون شهر سوخته برخوردار است، اما بخشی از مشکلات موجود از جمله چالش سوخت، مانع بهرهبرداری مطلوب از این ظرفیت شده است.
وی تأکید کرد: راهحل این مسئله، اتخاذ نگاهی میانه، منطقی و کارشناسی است؛ نگاهی که هم آسیبها را کاهش دهد و هم ظرفیتها و جنبههای مثبت را مدنظر قرار دهد.
اربابی خاطرنشان کرد: هر زمان از گلخانهای بازدید کنم که واقعاً در حال تولید باشد، از صاحب آن قدردانی خواهم کرد. اگر چنین واحدی در کنار تولید، از سوخت مازاد خود نیز درآمدی کسب کند، با توجه به شرایط سخت مرزی، گردوغبار شدید و مشکلات معیشتی منطقه، نمیتوان آن را نادیده گرفت.
وی افزود: مردمی که در چنین شرایط دشواری زندگی میکنند باید از امتیازات ویژه برخوردار شوند. اگر قرار است مرزهای کشور حفظ شود و مردم در سیستان ماندگار بمانند، لازم است امکانات و حمایتهای ویژهای برای آنان در نظر گرفته شود.
امامجمعه بنجار تصریح کرد: در شرایطی که آب کافی وجود ندارد، کشاورزی رونق ندارد و دامداری نیز با مشکلات جدی روبهروست، باید زمینه دستیابی مردم به حداقل یک زندگی متوسط و قابلقبول فراهم شود.
وی با بیان اینکه موضوع سوخت به یکی از چالشهای اساسی منطقه تبدیل شده است، گفت: برای تصمیمگیری صحیح، باید همه ابعاد این مسئله از جمله شرایط مرزی، وضعیت معیشتی مردم، ظرفیتهای گردشگری، امکانات موجود و سایر چالشهای منطقه بهصورت همزمان مورد توجه قرار گیرد.
گردشگری سیستان در سایه مشکلات سوخت
اربابی با مقایسه امکانات حملونقل در سیستان با شهرهای بزرگ کشور اظهار کرد: در شهرهایی مانند تهران و مشهد، مردم از مترو، تاکسی و شبکه حملونقل عمومی گسترده بهرهمند هستند، اما در سیستان بسیاری از مردم ناچارند برای انجام امور روزمره از خودروی شخصی استفاده کنند و حملونقل عمومی نیز بسیار محدود است.
وی ادامه داد: در چنین شرایطی، کاهش سهمیه سوخت به مشکلی مضاعف برای مردم تبدیل میشود؛ مردمی که همزمان با گردوغبار شدید و گرمای طاقتفرسا نیز مواجه هستند. تا جایی که اطلاع دارم، زابل از ابتدای امسال تاکنون دو یا سه بار عنوان گرمترین شهر جهان را به خود اختصاص داده است.
امامجمعه بنجار در پایان تأکید کرد: همه این مسائل باید در تصمیمگیریها مورد توجه قرار گیرد تا درباره موضوع سوخت در سیستان، تصمیمی منطقی، عادلانه و متناسب با واقعیتهای موجود اتخاذ شود.
انتهای خبر/
