وی افزود: وحدت به معنای یکسان بودن دیدگاه همه افراد جامعه نیست، بلکه به این معناست که افراد با وجود تفاوت در سلیقه‌ها و دیدگاه‌ها، بر اصول و منافع مشترک توافق داشته باشند و اختلافات خود را در چارچوب گفت‌وگو و قانون دنبال کنند. جامعه پویا طبیعتاً با دیدگاه‌های مختلف روبه‌روست و نمی‌توان انتظار داشت همه مردم در تمام موضوعات یک نظر داشته باشند. آنچه اهمیت دارد، شیوه مواجهه با این تفاوت‌هاست. اگر اختلاف‌نظر به گفت‌وگو و تبادل دیدگاه منجر شود، می‌تواند به اصلاح امور کمک کند، اما زمانی که اختلافات به تقابل اجتماعی تبدیل شود، ظرفیت‌های جامعه را فرسوده خواهد کرد.
ا کارشناس سیاسی ادامه داد: وحدت زمانی شکل واقعی پیدا می‌کند که مردم احساس کنند در سرنوشت جامعه سهم دارند و صدای آنها شنیده می‌شود. تقویت اعتماد میان مردم و مسئولان، توجه به مطالبات عمومی، رعایت قانون و فراهم کردن زمینه گفتگوی اجتماعی، از جمله عواملی است که می‌تواند پایه‌های این اعتماد را تقویت کند.
وی با بیان اینکه دشمنی و اختلاف‌افکنی می‌تواند سرمایه اجتماعی را تضعیف کند، گفت: جامعه‌ای که دائماً درگیر شکاف‌های داخلی باشد، انرژی خود را به جای حل مسائل اساسی صرف اختلافات فرعی می‌کند. در مقابل، همدلی اجتماعی موجب می‌شود ظرفیت‌های انسانی و فکری جامعه در مسیر حل مشکلات قرار گیرد.
ضرورت تقویت گفت‌وگوی اجتماعی
این کارشناس مسائل سیاسی همچنین بر اهمیت گفت‌وگو میان اقشار مختلف تأکید کرد و گفت: یکی از راه‌های تقویت وحدت، ایجاد فضای مناسب برای گفت‌وگوی محترمانه است. مردم باید بتوانند درباره مسائل مختلف صحبت کنند، نقد کنند و حتی با یکدیگر اختلاف نظر داشته باشند، بدون آنکه این اختلافات به دشمنی و حذف یکدیگر منجر شود.
محمودی خاطرنشان کرد: وحدت یک موضوع مقطعی نیست که تنها در شرایط خاص مورد توجه قرار گیرد؛ بلکه باید به یک فرهنگ عمومی تبدیل شود. خانواده، مدرسه، دانشگاه، رسانه و نهادهای اجتماعی هرکدام می‌توانند در تقویت این فرهنگ نقش داشته باشند.
اوی در پایان افزود: آینده هر جامعه بیش از هر چیز به میزان توانایی آن در کنار هم قرار گرفتن برای حل مسائل مشترک وابسته است. اگر اختلافات مدیریت و منافع عمومی محور تصمیم‌گیری قرار گیرد، جامعه می‌تواند از بسیاری از چالش‌ها با هزینه کمتر عبور کند و مسیر پیشرفت را با اطمینان بیشتری ادامه دهد.
انتهای خبر/
