به گزاش پایگاه خبری تحلیلی «خبر نیمروز»، از ساعتی پیش از طلوع آفتاب، خیابانهای منتهی به مسجد مقدس جمکران سرشار از جمعیتی شد که آرام و پیوسته در مسیر مراسم حرکت میکردند. برخی در سکوت قدم برمیداشتند، برخی زیر لب دعا میخواندند و برخی نیز با چشمانی اشکبار به مسیر پیش رو خیره بودند. قم در آن صبح اندوهگین، حال و هوای دیگری داشت؛ شهری که گویی همه کوچهها و میدانهایش برای وداعی بزرگ آماده شده بود.
با طنین اذان صبح، فضای جمکران رنگی از معنویت و حماسه به خود گرفت. صفهای فشرده نمازگزاران، تصویری از همبستگی مردمی را پیش چشم میگذاشت که از هر سن و سلیقه و از هر گوشه کشور آمده بودند تا در این بدرقه تاریخی حضور داشته باشند. آنچه بیش از هر چیز در این صحنه دیده میشد، یکدلی مردمی بود که در غم از دست دادن چهرهای بزرگ، در کنار هم ایستاده بودند.
در میان سیل جمعیت، صحنههایی شکل میگرفت که بیش از هر گزارش و تصویری، عمق این حضور را نشان میداد. پدری که دست فرزندش را محکم گرفته بود تا در شلوغی از او جدا نشود، مادری که اشکریزان زیر لب صلوات میفرستاد، پیرمردی که با وجود دشواری راه، خود را به جمع عزاداران رسانده بود و جوانانی که بیوقفه به مردم خدمت میکردند، همه و همه بخشی از روایت این روز ماندگار بودند.
هرچه زمان میگذشت، فشردگی جمعیت بیشتر میشد و فضای مراسم شکوهی دوچندان مییافت. صداهای صلوات، نوحه و زمزمه دعا در هم میآمیخت و حسی مشترک در میان مردم جریان پیدا میکرد؛ حسی آمیخته از اندوه، وفاداری و عهدی نانوشته برای ادامه راه. این حضور، تنها یک بدرقه نبود، بلکه تجلی سرمایه اجتماعی مردمی بود که در لحظههای مهم تاریخ، کنار یکدیگر میایستند.
با آغاز آیین اصلی، سکوتی سنگین و پرمعنا بر فضا نشست. نگاهها به مسیر تشییع دوخته شده بود و اشکها بیاختیار بر چهرهها جاری میشد. در آن لحظه، قم تنها میزبان یک مراسم نبود؛ این شهر به صحنه آشکار دلدادگی و وفاداری ملتی بدل شده بود که آمده بودند تا با حضور خود، آخرین سلام را بدرقه کنند.
آنچه در این روز در قم رقم خورد، فراتر از یک مراسم رسمی بود. این بدرقه، تصویری روشن از پیوند مردم با باورها، خاطرهها و آرمانهایی بود که در گذر زمان کمرنگ نشده است. بیتردید، شکوه این حضور و خروش این جمعیت، در حافظه مردم ماندگار خواهد ماند و از آن به عنوان یکی از پرشکوهترین صحنههای همدلی و وفاداری یاد خواهد شد.
انتهای خبر/
