مطهره صیادی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «عصر هامون»، بیان کرد: مسئولیتپذیری اجتماعی از خانواده و تربیت اولیه آغاز میشود و در مدرسه، محیط کار و جامعه شکل کاملتری به خود میگیرد. زمانی که فرد از کودکی یاد بگیرد رفتار او بر دیگران اثر میگذارد، بهتدریج به انسانی تبدیل میشود که نسبت به مسائل اطرافش بیتفاوت نیست.
وی افزود: مسئولیتپذیری اجتماعی ارتباط مستقیمی با رشد عاطفی، همدلی و بلوغ فکری افراد دارد. افرادی که این ویژگی در آنها تقویت شده، معمولاً در روابط اجتماعی سالمتر عمل میکنند، قانونپذیرتر هستند و در شرایط بحرانی نیز رفتارهای سنجیدهتری از خود نشان میدهند. در مقابل، کاهش این حس در جامعه میتواند به گسترش بیاعتمادی، فردگرایی افراطی و کاهش مشارکت عمومی منجر شود.
صیادی ادامه داد: یکی از دلایل کمرنگ شدن مسئولیتپذیری اجتماعی، تضعیف آموزشهای فرهنگی و مهارتهای زندگی در بستر خانواده و نظام آموزشی است. اگر کودکان و نوجوانان فقط به موفقیت فردی تشویق شوند و نسبت به نقش خود در جمع آگاهی پیدا نکنند، در بزرگسالی نیز ممکن است منافع شخصی را بر منافع عمومی ترجیح دهند. این مسئله بهمرور سرمایه اجتماعی را کاهش میدهد.
کارشناس روانشناسی نیمروز عنوان کرد: مسئولیتپذیری اجتماعی تنها در موضوعات بزرگ معنا پیدا نمیکند؛ از رعایت حقوق دیگران در خیابان و محیط کار گرفته تا توجه به مشکلات همسایه، حفظ محیط زیست و مشارکت در حل مسائل محله، همه نشانههای این فرهنگ هستند. جامعهای که افراد آن نسبت به یکدیگر احساس تعهد داشته باشند، از نظر روانی نیز آرامتر و امنتر خواهد بود.
وی در پایان افزود: برای تقویت این فرهنگ، لازم است خانوادهها، مدارس، رسانهها و نهادهای اجتماعی بهصورت هماهنگ عمل کنند. آموزش همدلی، احترام به حقوق دیگران و مشارکتجویی باید از سنین پایین آغاز شود. اگر هر فرد بپذیرد که بخشی از مسئولیت سلامت و پیشرفت جامعه بر عهده اوست، میتوان به شکلگیری جامعهای پویا، مسئول و امیدوار امیدوار بود.
انتهای خبر/
