این شهید در وصیت‌نامه خود نوشته است؛
بسم‌الله الرحمن الرحیم
«ای نفس مطمئن و دل‌آرام (به یاد خدا) امروز به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به نعمت‌های ابدی او و او راضی از توست؛ باز آی و در صف بندگان خاص من آی و در بهشت من داخل شود».

چه زیباست لحظه مرگ سرخ عابد در راه معبود؛ آن هنگام که چشم از همه چیز فرو می‌بندد و دست نیاز به سوی پروردگار دراز می‌کند و استوار در برابر هر آنچه غیر اوست می‌ایستد. جان بر کف فریاد می‌زند: ای دژخیمان، آتش سلاح‌هایتان را بر من بگشایید، چرا که تنها راه رسیدن من به او همین است و این مسیر، راه رستگاری است.

مدت‌ها بود که کروبیان نام او را با خط سرخ نور بر لوح زرین شهادت نوشته بودند، اما او همچنان در میان ما خاکیان زندگی می‌کرد و رنج‌های ما را بر دوش می‌کشید. سرشار از عشق الهی بود و دیدار او برای دیگران یادآور خداوند.

اما اکنون آسمان را بگویید گریه کند، زمین را بگویید ناله سر دهد، دریا را بگویید موج برآورد و جنگل‌های غمگین را بگویید برگ بریزند؛ مردم را بگویید شیپور عزا بنوازند که سردار والفجر ۸ شهید شد.

خدایا به ما توفیق شهادت در راه خودت را عطا فرما. خدایا تو می‌دانی که گناهان زیادی انجام داده‌ام و نعمت‌های فراوانی به من بخشیدی که شایسته آن نبودم و شکر آن نعمت‌ها را به جا نیاوردم؛ از تو طلب مغفرت می‌کنم.
از مردم مسلمان و کسانی که در تشییع‌جنازه‌ام شرکت می‌کنند، انتظار دارم همان‌گونه که تاکنون پشتیبان امام عزیز، این فرزند پیامبر بوده‌اند، از این پس نیز باشند و لحظه‌ای امام را تنها نگذارند.

ای مردم شهیدپرور، من به عنوان برادر کوچک شما سفارش می‌کنم که این دنیا کوتاه و گذراست و این جهان فانی است. هر اندازه عمر انسان طولانی باشد، بیش از صد سال نخواهد بود و همه ما روزی به سوی معبود بازمی‌گردیم. پس شایسته است در این فرصت کوتاه، لحظه‌ای از عبادت خداوند و فرمان پیامبر او دست برنداریم. مادیات ارزش ماندگاری ندارد؛ به دنبال جمع‌آوری آن نباشید و این چند روز زندگی را در کنار یکدیگر با محبت و برادری سپری کنید.

سخنی دیگر با دوستان حزب‌اللهی خود دارم؛ هیچ‌گاه تا لحظه شهادت از خط امام خارج نشوید و با عزمی راسخ و پولادین، راه شهیدان اسلام را ادامه دهید که پیروزی از آن شماست.

آری، در هر زمان انسانی خودساخته و مسئولیت‌پذیر، عهده‌دار رسالت الهی می‌شود؛ زمانی پیامبر (ص)، زمانی علی (ع)، زمانی حسین (ع) و اکنون امام خمینی (ره).

وصیت به پدر عزیز:
نور چشمم، پدر جان، از شهادت من ناراحت نباش؛ چرا که همه انسان‌ها روزی از این دنیا خواهند رفت. چه بهتر که انسان با شجاعت و مردانگی این مسیر را انتخاب کند. پدرم، صبر و استقامت داشته باش و از تو می‌خواهم حقی را که بر گردنم داری، ببخشی.

وصیت به برادران و خواهرانم:
امیدوارم مرا ببخشند و از ناراحتی‌هایی که برایشان ایجاد کرده‌ام و زحمت‌هایی که بر دوششان گذاشته‌ام، درگذرند. از شما می‌خواهم برای شهادت من گریه و زاری نکنید و راه مرا، راهی حسین‌وار و زینب‌وار، ادامه دهید.
در پایان از ملت شهیدپرور می‌خواهم که هیچ‌گاه امام و رزمندگان اسلام را تنها نگذارند.

«السلام علیکم و رحمۀالله»

انتهای خبر/