سمیه کیخا در گفتگو با خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «خبر نیمروز»، بیان کرد: در تحلیل بحران‌های هویتی نسل امروز، انگشت اتهام همواره به سمت نهادهای آموزشی، رسانه‌ها و جذابیت‌های فرهنگ وارداتی نشانه می‌رود. با این وجود، واکاوی دقیق‌تر نشان می‌دهد که خط اول دفاع فرهنگی پیش از هر نهاد رسمی، در کانون خانه شکسته است. مادران در ادوار پیشین، معماران بی‌بدیل جهان‌بینی فرزندان و راویان اصلی الگوهای رفتاری بودند؛ نقشی که این روزها در تندباد مصرف‌گرایی و مشغله‌های روزمره تا حد زیادی به حاشیه رانده شده است.
وی افزود: متأسفانه در فرآیند مدرنیزاسیون، تصویر مادر از یک مربی آگاه و لنگرگاه معنوی به یک پشتیبان صرفاً تدارکاتی تغییر یافته است. ما با نسلی از مادران مواجهیم که تمام توان خود را صرف تأمین رفاه، سلامت جسمی و ثبت‌نام در کلاس‌های مهارتی می‌کنند، اما از مهندسی روح و تقویت ریشه‌های ایمانی فرزند غافل مانده‌اند. تربیت دینی امری بخشنامه‌ای نیست، بلکه از طریق زیست عاشقانه و پیوند عاطفی مادر به فرزند منتقل می‌شود.
این فعال فرهنگی با اشاره به پدیده تفویض بی‌قیدوشرط تربیت به ابزارهای هوشمند گفت: خلاء حضور فکری و معرفتی مادران، مجالی طلایی برای الگوریتم‌ها پدید آورده تا ذائقه و هویت کودکان را به دلخواه بازتعریف کنند. وقتی گفتگوهای عمیق اخلاقی، بازخوانی قصه‌های عبرت‌آموز و تجربه مناسک خانوادگی جای خود را به سکوت‌های ناشی از خیره‌شدن به صفحات نمایشگر می‌دهند، نباید از گسست نسلی و بحران تعلق مذهبی نوجوانان شگفت‌زده شد. مادر نخستین آینه‌ای است که کودک حقیقت هستی را در آن به نظاره می‌نشیند.
کیخا در تشریح پیامدهای فروپاشی این مرجعیت تربیتی تصریح می‌کند: هویتی که از بستر امن عاطفه مادرانه سیراب نشود، در برابر نخستین شبهات و امواج شکاکیت اجتماعی فرو می‌ریزد. بازگشت مادر به جایگاه راهبری معنوی، نیازمند بازنگری جدی در گفتمان عمومی و توانمندسازی فکری زنان است. تا زمانی که نقش والای مادر در جامعه صرفاً در سطوح عاطفی و مراقبتی ستایش شود و وجهه تمدن‌ساز او در انتقال بین‌نسلی باورها نادیده گرفته شود، هرگونه سیاست‌گذاری فرهنگی ابتر و ناکارآمد باقی خواهد ماند.
وی در پایان افزود: احیای جایگاه مادر نه به معنای افزودن باری بر دوش او، بلکه به مثابه گشودن پنجره‌ای رو به آرامش و سلامت روان خانواده است. جامعه‌ای که مادرانش را در این مسیر متعالی یاری کند و بسترهای لازم برای بازگشت به این نقش تمدن‌ساز را فراهم سازد، قطعاً در پرورش نسلی پویا، دین‌مدار و هویت‌یافته پیروز خواهد بود. این پیوند مقدس، تنها راه عبور از گردنه‌های سخت فرهنگی است.
انتهای خبر/
