استانهایی مانند سیستان و بلوچستان که برخوردار از پیشینه فرهنگی غنی، هویت تاریخی ریشهدار و سرمایههای اجتماعی منحصربهفرد هستند، میتوانند نقشبرجستهای در تقویت شبکه همگرایی ملی ایفا کنند. تجربه پژوهشی من نشان داده است که هرگاه ارتباطات نهادی، علمی و فرهنگی میان استانها و مرکز بر پایه احترام متقابل، درک نیازها و مشارکت برابر شکلگرفته است، میزان اعتماد عمومی و احساس تعلق جمعی نیز افزایشیافته است. چنین وضعیتی زمینه را برای همکاریهای توسعهمحور، مشارکتهای اقتصادی و تقویت سرمایه انسانی فراهم میسازد.
تقویت رویکردهای مشارکتی
از منظر نظریههای جدید توسعه، توجه به گفتوگوهای بین فرهنگی، تقویت رویکردهای مشارکتی، و ایجاد بسترهایی برای ارتباطات پایدار میان نخبگان استانی و ملی، نقش تعیینکنندهای در کاهش سوءبرداشتها و افزایش همکاریهای مفید دارد. هنگامی که سازوکارهای ارتباطی فعال میان مناطق و ساختار ملی تقویت میشود، جامعه توانمندتر، منسجمتر و آمادهتر برای مواجهه با تحولات آینده خواهد بود.
همگرایی؛ ضرورت اداری و اجتماعی
بنابراین، همگرایی استانها با ساختارهای ملی نهتنها یک ضرورت اداری نیست، بلکه بخشی از فرایند تولید سرمایه اجتماعی در مقیاس کلان است؛ فرایندی که میتواند مسیر توسعه پایدار را هموارتر و افق آینده جامعه را روشنتر سازد.
لینک کوتاه :
https://nimroozonline.ir/?p=13757
