فاطمه سرگزی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی «عصر هامون، بیان کرد: حجاب و عفاف زمانی در جامعه معنا پیدا میکنند که از سطح دستورالعملها عبور کرده و به لایههای عمیقتری از فرهنگ و هویت انسانی برسند. مسئله اصلی امروز نه کمبود قانون، بلکه کمبود گفتگوی صادقانه و روایت درست است. جامعهای که فرصت فهم و انتخاب نداشته باشد، حتی ارزشهای درست را هم پس میزند.
وی افزود: عفاف، پیش از آنکه در پوشش دیده شود، در نگاه و رفتار شکل میگیرد. وقتی انسان یاد بگیرد برای خود و دیگری مرز قائل شود، حجاب بهعنوان یکی از نمودهای این احترام، بهطور طبیعی پذیرفته میشود. در این چارچوب، حجاب نه نماد فشار اجتماعی، بلکه نشانهای از خودآگاهی و مسئولیتپذیری فردی است.
فعال فرهنگی مطرح کرد: کار فرهنگی مؤثر نیازمند صبر و ظرافت است. نمیتوان با نسخههای فوری و واکنشی، انتظار تغییر پایدار داشت. فرهنگ با الگو ساخته میشود؛ با دیدن انسانهایی که عفاف را در رفتار، گفتار و روابط خود زندگی میکنند. رسانه، هنر و کنش اجتماعی اگر صادقانه و هوشمندانه عمل کنند، میتوانند این الگوها را به زبان قابل فهم جامعه ترجمه کنند.
سرگزی تشریح کرد: خانواده در این مسیر نقشی تعیینکننده دارد. فضایی که در آن احترام، امنیت روانی و گفتگو وجود دارد، بستر شکلگیری عفاف است. در چنین محیطی، حجاب به یک انتخاب درونی تبدیل میشود، نه واکنشی به فشار بیرونی. مدرسه و نهادهای فرهنگی نیز زمانی موفقاند که ادامهدهنده همین منطق باشند، نه جایگزین آن.
فعال فرهنگی عنوان کرد: حجاب و عفاف اگر قرار است ماندگار باشند، باید با کرامت انسانی گره بخورند. فعال فرهنگی بودن یعنی شنیدن، فهمیدن و همراهی کردن؛ نه داوری شتابزده. فقط در این مسیر است که حجاب میتواند دوباره بهعنوان یک ارزش فرهنگی زنده، معنادار و پذیرفتنی در جامعه حضور داشته باشد.
انتهای خبر/
