تجربه سیستان و بلوچستان نشان داده است که در روزهای نخست، بازار تبریک‌ها و عکس‌های یادگاری مسئولان داغ است؛ اما به‌محض خاموش‌شدن چراغ سالن اجلاس و رفتن دوربین‌ها، قهرمان می‌ماند و کوهی از دغدغه‌های معیشتی و تمرینات پرهزینه در غربت و تنهایی.

هنوز یادمان نرفته که قهرمانی چون درزاده به‌جای حضور در میادین تمرین، برای گذران زندگی مجبور به کارگری روزمزدی شد؛ این برای یک جامعه ورزشی دردناک است که قهرمان ملی خود را در روزهای سخت رها کند.

مطالبه ما روشن است؛ قهرمان، ابزار تبلیغاتی برای دیده‌شدن مقطعی مسئولان نیست.

از مسئولین  اداره کل ورزش و جوانان سیستان و بلوچستان، انتظار می‌رود موضوع حمایت از قهرمانان را در شورای برنامه‌ریزی استان به شکلی ساختاری مطرح کنند. ورزشکاری که پرچم این دیار را بالا می‌برد، نباید دغدغه حداقل‌های زندگی را داشته باشد. باید سازوکاری تعریف شود که حمایت‌ها از وعده و عکس به امنیت شغلی، بیمه و پشتیبانی واقعی تبدیل شود.

تبریک به علی امیریان قهرمان؛ اما یادمان باشد پهلوانی حکم می‌کند که او را پس از بازگشت از سکو، در پیچ‌وخم مشکلات زندگی تنها نگذاریم. حمایت واقعی، تازه از فردا آغاز می‌شود.

انتهای خبر/